Na današnji dan, 20. decembra 1355. godine, preminuo je car Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić, u istoriji zapamćen kao Dušan Silni, jedan od najmoćnijih i najznačajnijih vladara srednjovekovne Srbije. Njegova smrt označila je kraj jedne od najslavnijih epoha srpske državnosti i početak postepenog slabljenja ogromne države koju je stvorio.
Dušan je na srpski presto stupio 1331. godine, a već tokom narednih decenija uspeo je da Srbiju uzdigne u red najmoćnijih država jugoistočne Evrope. Osvajanjima na Balkanu, naročito na račun Vizantije, proširio je granice države od Save i Dunava na severu do Peloponeza na jugu. Na Uskrs 1346. godine u Skoplju je krunisan za cara Srba i Grka, čime je Srbija postala carstvo.
Pored vojnih uspeha, car Dušan ostavio je dubok trag i u zakonodavstvu. Donošenjem Dušanovog zakonika 1349. i njegovim dopunama 1354. godine, postavljeni su temelji pravnog poretka koji je uređivao odnose u državi i predstavlja jedno od najznačajnijih pravnih dela srednjeg veka na ovim prostorima.
Tokom njegove vladavine jačala je i Srpska pravoslavna crkva, koja je uzdignuta na rang patrijaršije, dok su kultura, graditeljstvo i trgovina doživeli snažan razvoj. Manastiri, crkve i gradovi iz tog perioda svedoče o moći i ambicijama države kojom je vladao.
Car Dušan iznenada je preminuo u 47. godini života, pod još uvek nedovoljno razjašnjenim okolnostima, na putu ka Carigradu, gde je, prema nekim izvorima, planirao pohod. Sahranjen je u svojoj zadužbini, manastiru Svetih Arhanđela kod Prizrena, a njegovi posmrtni ostaci danas počivaju u Crkvi Svetog Marka u Beogradu.
Smrt cara Dušana ostavila je prazninu koju njegov naslednik, car Uroš, nije uspeo da popuni, što je dovelo do rasparčavanja carstva. Ipak, Dušan Silni ostao je trajni simbol državne moći, pravde i ambicije srpskog srednjeg veka, a sećanje na njega i danas zauzima važno mesto u nacionalnoj istoriji i kolektivnom pamćenju.
